Same City

Ο ήλιος φωτίζει αλύπητα την έρημη πόλη.Όλα ίδια, όλα μονοκόμματα.Γυρίζω μονάχη στους δρόμους, στα στενά, ψάχνοντας κάπου ν’ακουμπήσω το κουρασμένο μου βλέμμα. Κάτι διαφορετικό, ζωντανό, με χρώμματα, με έρωτα.Γύρω μου τα βλέμματα των ανθρώπων άδεια, νεκρά.Τα πρόσωπα νεανικά ή γεμάτα ρυτίδες δίχως ίχνος ζωής.

Το τοπίο έρημο.Τα συναισθήματα και τα μεράκια έχουν φύγει με τα χελιδόνια.Στον αβάσταχτα ψεύτικο τούτο χειμώνα ούτε ένα αγκάλιασμα.Στη γυάλινη τούτη έρημο ούτε ένα καραβάνι.Μήτε θλίψη, μήτε κούραση, μήτε απελπισία, μήτε χαρά, μήτε ελπίδα βρήκα στις έρμες χώρες ( τώρα τόποι βοσκής) παλάτια γκρεμισμένα τα μάτια των ανθρώπων.Κι έψαξα με τόση αγωνία να πιαστώ, από κάπου να πιαστώ.Από που να πιαστώ.Μια πολιτεία ζωντανών νεκρών.

Advertisements

2 responses to “Same City

  1. Don’t worry, λίγος καιρός έμεινε ακόμα…
    Don’t worry be happy now!
    Και μη ξεχνάς δεν είσαι μόνη! Υπάρχουν κι άλλοι νεκροί!

    ***text removed***

  2. Που είσαι αδελφή και μαυρίζει η ψυχούλα σου; Να ξέρεις ότι “όλος ο κόσμος είναι μιά Λιλιπούπολη”!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s